تولد یک دیکتاتور، نبرد من.

Mein-Kampfاگر به شما بگن «آدولف هیتلر» یاد چه خواهید افتاد؟ درسته! پیشوای آلمان نازی از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۴ که بازنده جنگ جهانی دوم بود و خیلی چیزا مثل هلوکاست رو در کارنامش داره. اما اینجا، نمیخوایم در مورد سیاست بحث کنیم. اینجا بحث، بحث کتابه. کتابی که به قلم خود هیتلر نوشته شده،و داستانی از زندگیش و همچنین مدینه فاضله ای که رسم کرده تا چطور آلمان، اطریش و کلا کشورهای ژرمن رو اداره کنه.

اول یکم نقد روی «نبرد من» (به آلمانی : Mein Kampf) رو بخونیم :

این کتاب با نثری بسیار بد نوشته شده است، اما مدتها در آلمان نازی در برنامه مدرسه ها برای تدریس قرار داشت

نقل قول بالا، از کتاب «هیتلر و نازیسم» هست که کتابی بسیار جانبدارانه هست و در یکی از دانشگاه های انگلستان نوشته شده.

در ماین کامف، هیتلر از زندگی کودکی و نوجوانیش، خاطراتی که با جنگ جهانی اول داشته و … رو مطرح میکنه. یکی یکی اشتباهات آلمان در جنگ اول رو بر میشمره و خب، طبیعتا از دولت و احزاب مارکسیست اون زمان در آلمان و اتریش انتقادات شدید و تندی میکنه و همچنین به شدت از اوتوفون بیسمارک طرفداری میکنه.

در کل، کتاب خیلی خوبیه، که ببینید «چه چیزی یک دیکتاتور رو دیکتاتور میکنه» :).

Bundesarchiv_Bild_183-S33882,_Adolf_Hitler_retouched

FacebookTwitterGoogle+Share

خاورمیانه و کشورهای جدید، هر شهروند یک کشور!

نقشه خاورمیانه رو در بالا میبینید! کشورهای ایران، عربستان، اردن، فلسطین، سوریه، مصر، عمان، یمن، امارات و عراق جزئی از این منطقه (البته از لحاظ سیاسی و نه جغرافیایی) هستن. حالا ببینیم که این طرح «هر شهروند یک کشور» چیست؟ یک راه حل جالب برای اتمام جنگ های منطقه!!!‌

این منطقه در سالیان اخیر جنگ های زیادی رو به خودش دیده، چه جنگ های روانی و سایبری و … چه جنگ های مسلحانه تروریستی و امثالهم. حالا یک طرح جالب پیشنهاد شده و گفته «هر کس در این منطقه میتونه کشور مستقل خودش رو داشته باشه» و این خیلی باحال خواهد بود و البته میتونه یاعث وقوع جنگ های جدید و جدی در منطقه بشه. در حال حاضر در حدود ۹۰۰۰ جنگ (چه مسلحانه و چه غیرمسلحانه) در این منطقه در جریانه، که میگن این میتونه موجبات اتمام این جنگ ها رو فراهم کنه. فکرش رو بکنید که چند کشور میتونه در این منطقه به وجود بیاد؟

اما مشکل اساسی، منبع خبر هست که وبسایت The Onion هستش و این وبسایت در خبرهایی که جنبه شوخی دارند رو منتشر میکنه. ولی بهرحال میتونه یه ایده جالب باشه در صورتی که عملی بشه!

FacebookTwitterGoogle+Share

مرگ انسانیت

شما رو نمیدونم، ولی برای من که انسانیت مرده، دیگه هیچ بویی نداره، هیچ رنگی نداره. کل دنیا به بهانه های مختلف دارن مردم بیگناه رو میکشن! اونم بهانه هایی مثل زمین موعود و این چیزا!!!!

بخدا دیگه هیچ کسی طاقتش رو نداره، جنگ بسه، خونریزی بسه، مثل آدمیزاد با هم زندگی کنید! میگن آدمیت زمانی مرده بود که آدمیت هنوز زنده بود! درست همون زمانی که دو برادر با هم به جنگ پرداختن و اولین جنگ جهان و اولین برادر کشی جهان….

برادر کشی، نسل کشی، حتی خودکشی، خیلی چیزایی که دارن انسانیت رو نابود میکنن! و ما راحت از کنارشون میگذریم. به قول مادر ترزا : «اگر یک مادر حق سقط کردن جنین خود را داشته باشد، سایرین نیز حق کشتن یکدیگر را دارن». حتی استالین سنگ دل در مورد بچه هایی که توی جنگ کشته شدن میگه «مرگ اون مخلوقات کوچک، باعث شد تا قلب سنگی من نرم شود!». همه انسانیم و همه گناهکار، ولی کاش گناهانمان به دیگران ضرری نزنه!

موفق باشید و البته انسان دوست :)

FacebookTwitterGoogle+Share

رابط کاربری کادمیم، چیزی که جبیر را متفاوت میسازد!

رابط کادمیم، چیزی هست که با ایده گیری از رابط های کاربری HTML5 بیس ساختم، چیزی که جبیر رو به یک BSD منحصر به فرد تبدیل کنه. امیدوارم که بتونم یه چیز خوب ازش در بیارم تا کاربران بتونن به خوبی استفاده کنن :-).

البته هنوز کار داره، فعلا کلا استاتیک هست و با استفاده از impress ساخته شده، در صورتی که هدف من چیز دیگری هست (چیزی مثل Joil Cloud) که با داشتن اکانت بشه لاگین کرد و از این چیزا.

اگر اطلاعات تکمیلی نیاز دارید از اینجا بخونید.

FacebookTwitterGoogle+Share

رقیبی برای آفتابه، ولی ضعیفتر

gh.nameh  بازی آفتابه رو یادتونه؟ اون بازی رو قبلا و در این پست معرفی کرده بودم. در این پست میخوام بازی «غلط نامه» که ایده مشابه داره و اینجا میتونید اطلاعات خوبی ازش گیر بیارید یا از طریق بازار و سایر مارکتهای ایرانی (در صورت وجود روی سرور) اون رو روی گوشی/تبلت اندرویدی خودتون نصب کنید و بازی کنید. اما توصیه اکید دارم که حتما این پست رو قبل از بازی کردن بخونید.

این بازی، اول از همه ایده مشابه با آفتابه داره، و این به خودی خود ایراد محسوب نمیشه (بازی هایی مثل Temple Run و … هم ایدشون توی بازیهای دیگه به وفور استفاده شده!) ولی ایراد اینه، که آفتابه مسقتیما تحت نظر غلط نامه کدخدا هست، در صورتی که این برنامه همه مراحل رو خودش طراحی کرده. این یک ایراد بزرگه، چون کدخدا به خوبی شناخته شده، خیلی ها خیلی از کمیک ها و مزخرفاتش رو حفظن و … ولی چیزی که از صفر طراحی شده باشه رو مردم قبلا کجا دیدن؟ و این بزرگترین ایرادی هست که به این بازی میشه گرفت.

ایراد دوم که از نظر خود طراحان بازی حسن محسوب میشه، «رابط کاربری کاربر پسند» هست، که از نظر من اصلا کاربر پسند هم نیست! چرا؟ چون رنگهایی مثل قرمز و بنفش و .. بسیار درش استفاده شده و همین دلیل کافیه تا بعد از چند دقیقه بازی، خسته بشید، چون چشمهای شما خسته شدن.

ایراد سوم، نداشتن جذابیت هست. حقیقت امر اینه که آفتابه مراحلش جوری چیده شدن که کاربر رو تشویق به بازی میکنه! مثلا خود من آفتابه رو چندین بار پاک و دوباره نصب کردم و چند بار یکسره نشستم تا آخرش رفتم! اما این بازی رو نه. این بازی خیلی خسته کننده بود اونم دقیقا به همین دلیل، نداشتن جذابیت کافی. شاید هم دلیل نداشتن جذابیتش، وجود مراحلش از قبل روی پیجهایی مثل کدخدا و … باشه.

البته از همش که بگذریم، یک خوبی داره به اسم «چرا این شد؟» و به شما فلسفه اون مهملی که از توی عکس در اومده رو میگه و همین میتونه به ایده پردازی شما کمک کنه. ولی در کل قابل رقابت با آفتابه نیست، حداقل تا زمانی که مشکلاتی که داره رو رفع نکرده :-)

FacebookTwitterGoogle+Share

CSS فرشته نجات شماست.

geek_tattoo_html  این روزها، کمتر کسی رو میتونیم پیدا کنیم که یک وبلاگ یا وبسایت شخصی نداشته باشه. دلیلش هم سادس، همه گیر شدن اینترنت، ارزان شدن هاست و دامنه، راه اندازی سیستم های هاستینگ رایگان، سیستم های وبلاگدهی متنوع. ولی چیزی که وبسایتها، حتی وبسایتهای شخصی رو هم از همدیگه متمایز میکنه، نوع کد نویسی اونهاست.

میپرسید چرا؟ شما شخصا کدوم وبسایت رو بیشتر دوست دارید؟ وبسایتی که همه جاش منظم و مرتب هست یا وبسایتی که خیلی هردمبیل و بی ریخت همه چیزش سوار شده؟! مطمئنا وبسایت مرتب منظم رو.

امروزه، اسکریپتها و CMS هایی مثل وردپرس، نیوک، جوملا و … اومدن که برای ما وبسایت «پویا» (Dynamic) میسازن، و نیاز به PHP و دیتابیس و این جور چیزا دارن، به عبارت بهتر بگم که یک چارچوب آماده هستند برای ساخت وبسایت. خیلی کوتاه بگم، با نصبشون ، یک سری جدول توی دیتابیس ایجاد میشه. مثلا شما عبارت «فلسطین» (تا یادم نرفته، برای مردم فلسطین هم دعا کنید که زیر بمب و موشک هستن) ، میره در دیتابیسی که من به اسم blog درست کردم برای مثال، این عبارت رو سرچ میکنه و در جدولی به اسم wp_posts عبارت فلسطین رو پیدا میکنه و بعد براتون بر میگردونه.

یه سری ابزار هم مثل DocPad و Impress.js و اینا هم هستن که وبسایت «ایستا» (Static) براتون میسازن. این وبسایتها وبسایتهای کلاسیکن و من خیلی دوستشون دارم. ممکنه از لحاظ SEO و … مشکل داشته باشن اما راه برای شناسوندن اون ها به موتور های جست و جو و معروف کردنشون زیاده. هم اسکریپت هایی هست که میشه ران کرد و نتیجه گرفت ازشون و کلی راه دیگه. اما راه سنتی و کلاسیک برای ساخت وبسایت استاتیک، راه دهه ۹۰ میلادی هست، نوشتن وبسایت در یک فایل HTML و چسبوندن اجزا به هم دیگر. البته این راه امروزه هم استفاده میشه اما ما اومدیم تا مدرن ترین شکل ممکن رو کار کنیم.  در این پست، فقط و فقط و فقط قصدم این هست که ساده شدن کارتون با CSS رو به رختون بکشم اون هم بسیار ساده!

هر صفحه HTMLی ، از بخش هایی به اسم Division تشکیل شده که در تگ <div></div> قرار میگیرن. دیویژن در فارسی معنیش میشه «قسمت». در واقع ما با ساخت دیو ها (نه اون دیوی که در شاهنامه و … باهاش طرفیم! خلاصه دیويژن!) بخشهای سایت رو که میخوایم ویژگی های متفاوتی داشته باشن رو از هم دیگه جدا میکنیم. حالا میخوایم یه سری ویژگی بهش بدیم که برامون کار رو آسون کنه :-). اول ، میایم و ویژگی ها رو خودمون براش تعریف میکنیم در خود دیویژن، اول بزارید فرض کنیم میخوایم یک آموزش برنامه نویسی بسازیم و نیاز به این داریم که هم RTL داشته باشیم و هم LTR و چیزای دیگه!

۱. متن فارسی :

متن فارسی باید RTL (راست به چپ) باشه، چون این خاصیت زبان ماست و زبان ما ذاتا راست به چپ هست و نیاز به این خاصیت داریم. فرض هم میکنیم بکگراند این دیویژن زرد هست. پس من میام و یک دیویژن برای فصل نخست باز میکنم!

<div id=”chapter1″ style=”dir:rtl; background:yellow;”>

 

بله! حالا فرض کنیم ۴۵ تا فصل داریم و برای یکی یکی شون بخوایم همچین چیزی بنویسیم! چه شود! باید بنشینیم یکی یکی و استایل بنویسیم! خیلی سخت و وحشتناک!

۲. کدها :

برای کدها هم ما نیاز داریم تا LTR باشه، بکگراندش آبی باشه و نوشته هاش سفید! خب پس دیویژن مورد نظر ما این خواهد شد

<div style=”dir:rtl; background:blue; color:white;>

پس نتیجه اخلاقی ماجرا این میشه که بریم سراغ CSS و استایل بنویسیم و بعدش فراخوانی کنیم! در این پست من براتون CSS رو مینویسم و بعدش میریم سراغ فراخوانیش!

کد CSS را چگونه بنویسیم؟! سادست، یک فایل به اسم style.css روی هاست (یا روی سیستم خودمون ) ایجاد میکنیم. حالا کلاسهای لازم رو مینویسیم ولی قبلش یاد داشته باشیم، برای تگهای عادی که بخوایم ویژگی ایجاد کنیم، بدون نیاز به نقطه اول اسم، کار رو شروع میکنیم ولی برای کلاس ها نیاز به نقطه اول اسم کلاس هست (ر.ک آموزشهای موجود CSS روی اینترنت) :

.chapter { 
 background:yellow;
 dir:rtl; 
 }

این برای کلاس Chapter :-) همین رو میتونیم برای کلاس کد هم اجرا کنیم. خب، حالا برای فراخوانیش کافیه از <div class=”chapter”> استفاده کنیم!

این پست آموزشی نبود، فقط میخواستم بدونید که کلی راه ساده هست که بشه باهاش به سبک قدیمی هم طراحی وب کرد و با روش قدیمی، یک وبسایت شیک و مجلسی (:دی) رو بالا آورد و کلی هم از طرح نهایی لذت برد.

موفق باشید، خدا قوت :-)

FacebookTwitterGoogle+Share

منشور حقوق بشر کوروش

من در این پست، متن این منشور رو برای شما قرار میدم :).

تا ببینیم ۲۵۰۰ سال پیش، کوروش بزرگ، پادشاه ایران و شاهنشاه پارس، چه برخورد حکیمانه ای با موضوعات روز داشته :). راستی، چرا «پادشاه ایران» و «شاهنشاه پارس»؟ جواب سادست. شاهنشاه معنی «پادشاه پادشاهان» میده، و ایران کنونی هم اون روزگار بخشی از «امپراتوری پارس» بوده. نام «پارس» یا همون Persia زمان رضاشاه پهلوی توسط سایر دولت ها «ایران» شناخته میشه، اون هم به درخواست رضا شاه.

متن منشور :

اينک که به ياري مزدا ، تاج سلطنت ايران و بابل و کشورهاي جهات اربعه را به سر گذاشته ام ، اعلام مي کنم ، که تا روزي که من زنده هستم و مزدا توفيق سلطنت را به من مي دهد . دين و آيين و رسوم ملتهايي که من پادشاه آنها هستم ، محترم خواهم شمرد و نخواهم گذاشت که حکام و زير دستان من ، دين و آئين و رسوم ملتهايي که من پادشاه آنها هستم يا ملتهاي ديگر را مورد تحقير قرار بدهند يا به آنها توهين نمايند .

من از امروز که تاج سلطنت را به سر نهاده ام ، تا روزي که زنده هستم و مزدا توفيق سلطنت را به من مي دهد ، هر گز سلطنت خود را بر هيچ ملت تحميل نخواهم کرد و هر ملت آزاد است ، که مرا به سلطنت خود قبول کند يا ننمايد و هر گاه نخواهد مرا پادشاه خود بداند ، من براي سلطنت آن ملت مبادرت به جنگ نخواهم کرد .

من تا روزي که پادشاه ايران و بابل و کشورهاي جهات اربعه هستم ، نخواهم گذاشت ، کسي به ديگري ظلم کند و اگر شخصي مظلوم واقع شد ، من حق وي را از ظالم خواهم گرفت و به او خواهم داد و ستمگر را مجازات خواهم کرد .

من تا روزي که پادشاه هستم ، نخواهم گذاشت مال غير منقول يا منقول ديگري را به زور يا به نحو ديگر بدون پرداخت بهاي آن و جلب رضايت صاحب مال ، تصرف نمايد .

من تا روزي که زنده هستم ، نخواهم گذاشت که شخصي ، ديگري را به بيگاري بگيرد و بدون پرداخت مزد ، وي را بکار وادارد .

من امروز اعلام مي کنم ، که هر کس آزاد است ، که هر ديني را که ميل دارد ، بپرسد و در هر نقطه که ميل دارد سکونت کند ، مشروط بر اينکه در آنجا حق کسي را غضب ننمايد و هر شغلي را که ميل دارد ، پيش بگيرد و مال خود را به هر نحو که مايل است ، به مصرف برساند ، مشروط به اينکه لطمه به حقوق ديگران نزند .

من اعلام مي کنم ، که هر کس مسئول اعمال خود مي باشد و هيچ کس را نبايد به مناسبت تقصيري که يکي از خويشاوندانش کرده ، مجازات کرد ، مجازات برادر گناهکار و برعکس به کلي ممنوع است و اگر يک فرد از خانواده يا طايفه اي مرتکب تقصير ميشود ، فقط مقصر بايد مجازات گردد ، نه ديگران .

من تا روزي که به ياري مزدا ، سلطنت مي کنم ، نخواهم گذاشت که مردان و زنان را بعنوان غلام و کنيز بفروشند و حکام و زير دستان من ، مکلف هستند ، که در حوزه حکومت و ماموريت خود ، مانع از فروش و خريد مردان و زنان بعنوان غلام و کنيز بشوند و رسم بردگي بايد به کلي از جهان برافتد .

و از مزدا خواهانم ، که مرا در راه اجراي تعهداتي که نسبت به ملتهاي ايران و بابل و ملتهاي ممالک اربعه عهده گرفته ام ، موفق گرداند

FacebookTwitterGoogle+Share

انتخاب نام برای پادکست وبلاگ

خب، بالاخره تصمیم گرفتم پادکست رو اختصاصی وبلاگ کنم، چون حقیقتا جور کردن سوژه هفتگی ، یا حتی ماهانه برای BSD خیلی مشکل هست و پادکست هم خیلی تخصصی میشه.

تصمیم گرفتم پادکست رو برای خود وبلاگ بسازم. اسم هایی مثل «رادیو ذهن زیبا» یا «رادیو زیبا» هم براش در نظر گرفته شده.

خواهشا یک اسم پیشنهاد بدید (هم در فیسبوک میتونید و هم در خود وبلاگ)

FacebookTwitterGoogle+Share

کشورهایی که واقعا کشور نیستند

خب، در این پست میخوایم تعدادی «کشور» رو معرفی کنیم، که از دید معاهده مونته ویدئو کشور هستن، ولی از دید سازمان ملل محترم (سازمان ملل آمریکایی متحد یا هرچیزی شبیه این فعلا بیشتر بهش میاد تا سازمان ملل متحد!) کشور نیستند! معاهده مونته ویدئو چهار شرط اساسی داره : ۱. سرزمین
۲. جمعیت
۳. دولت
۴. توانایی برقراری ارتباط با سایر دولتها.

این معاهده، سالیان پیش (۱۹۳۳) در مونته ویدئو امضا شده، و کشورهای آمریکای جنوبی، مرزهای هم دیگر رو به رسمیت شناختند، علی الخصوص کشورهایی مثل هایتی و دومینیکا که در یک جزیره واقع شدند. حالا سازمان ملل، این کشورهایی که در این پست معرفی میکنم رو «کشور» نمیدونه، بلکه «بخشی از سرزمین مستقل» یک کشور دیگه میدونه. خیلی خوب، آماده اید آیا؟

2000px-Flag_of_Palestine.svgکشور اول : فلسطین

فلسطین ، توسط ۶۸ درصد کشورهای عضو سازمان ملل، به رسمیت شناخته شده و در حال حاضر، یک دولت ناظر هست در سازمان ملل. اما «کشور» نیست. همونطور که میدونید، فلسطین از سال ۱۹۴۵ به بعد تحت اشغال صهیونیست ها قرار گرفته و دولت اسراییل رو اونجا تشکیل دادن، اما اونها، که با اشغال و آدم کشی «کشور» شدن، الان توی سازمان ملل کلی بروبیا دارن و فلسطینی های مظلوم، زیر توپ و تانک اونها هستند!

2000px-Flag_of_the_Republic_of_China.svgکشور دوم : جمهوری چین (تایوان، چین تایپه)

این کشور، نخستین دولت جمهوری در چین بعد از فروپاشی سلسله چن بود، اما متاسفانه حمایت های شوروی باعث شد که از حکومتش روی سرزمین اصلی چین و مغولستان دست بکشه، و کشورش به یک جزیره کوچک، محدود بشه. این کشور، مدتها تحت عنوان «جمهوری چین» در سازمان ملل عضو بود، و در حال حاضر هم چیزی در حدود ۲۲ درصد کشورهای عضو سازمان ملل که سیستم کمونیستی چین رو قبول ندارند، این کشور رو به عنوان دولت مشروع چین به رسمیت شناختند.

2000px-Flag_of_Kosovo.svgکشور سوم : کوزوو

این کشور، بخشی از صربستان هست که تقریبا همزمان با از هم پاشی «جمهوری فدرال سوسیالیست یوگوسلاوی» از صربستان اعلام استقلال کرده،  در حال حاضر ۱۰۸ کشور جهان به رسمیت شناختندش. این حجم به رسمیت شناخته شدن هم هنوز باعث نشده که کوزوو یک کشور مستقل بشه. البته کشور مونته نگرو هم در سال ۲۰۰۶ تونست از صربستان مستقل بشه! دلایل کوزوو برای جدا شدن از صربستان، داشتن جمعیت حجیمی از مسلمانان، آلبانیایی ها و کروات ها بیان شده.

Flag_of_Transnistria_(state).svgکشور چهارم : ترنسنیستریا

ترنس-نیستریا یا همون ترنسنیستریا، باقی مانده شوروی در «مولداوی» هست. این کشور کوچک که با کریمه هم مرز هست، وقتی اوکراین شلوغ شد، پیشنهاد پیوستن به فدراسیون روسیه رو داد و پوتین هم قول داد که پیوستنشون به روسیه رو جدی بگیره. این کشور ، در حال حاضر بیشتر یک باریکه زمین، متشکل از چند شهر کوچک و روستا و راه های ارتباطی با اوکراین ، روسیه (از طریق کریمه)، مولدوای هست. تا بحال هیچ دولتی این کشور کوچک رو به رسمیت نشناخته، ولی به این خاطر آوردمش بالاتر از بقیه، چون باقی مانده یک دولت قبلی هست.

2000px-Flag_of_the_Sahrawi_Arab_Democratic_Republic.svgکشور پنجم : جمهوری دمکراتیک عرب صحرایی (صحرای غربی)

این کشور، قبلا مستعمره اسپانیا بوده و با نام «صحرای اسپانیولی» شناخته میشده. همچنین بعد از استقلالش از اسپانیا، دولت پادشاهی مراکش اشغالش میکنه. ولی مردم این مناطق، اعلام استقلال میکنن، و در حال حاضر، تنها «کشور کم رسمیت» هست که در سازمانهای جهانی مثل «اتحادیه آفریقا» و «سازمان همکاری اسلامی» عضو هست. این عضویت و به رسمیت شناخته شدنشون هم مدیون تلاش کشورهای اسلامی، بويژه لیبی هستند.

2000px-Flag_of_Abkhazia.svgکشور ششم : آبخاز

آبخاز، منطقه ای شمال گرجستان هست که عمدتا قبایل قفقازی اونجا هستند. از این رو، اعلام استقلال کردند، و از دید دولتهای عضو سازمان ملل، یک منظقه خودمختار در گرجستان به شمار میاد. این کشور از شمال با روسیه، از جنوب با گرجستان و از غرب با دریای سیاه همسایه است، و از نظر من یکی از خوش شانس ترین کشورهای جهان هست، چرا که به آبهای آزاد راه داره :)

2000px-Flag_of_South_Ossetia.svg

واپسین کشور : اوستیای جنوبی

همونطور که میدونید، گرجستان تا اوایل زمان قاجار، بخشی از پارس بوده و بعدش به روسیه تزاری واگذار میشه و بعدش هم میشه یکی از جماهیر شوروی، این منطقه در گرجستان، محل زندگی ایرانی هایی هست که اون زمانها مهاجرت کرده بودند و دیگه هم بر نگشتن به ایران. از زمان فروپاشی شوروی هم اعلام استقلال کردند، و در سال ۲۰۰۸ میلادی، جنگی رو با گرجستان داشتند، از همه جالب تر این که اوستیای شمالی الان بخشی از روسیه هست (البته مکان های ایرانی نشین در روسیه زیادند، مثل چچن ) و اوستیای جنوبی هم مثل ترنسنیستریا، خواهان پیوستن به روسیه است!.

دوستان عزیز خواننده وبلاگ، اینا کل کشور های کم رسمیت نبودن، اما پر هیاهو ترینشون بودند. بعد ها در مورد اونایی که توی این مطلب ازشون اسم نبردم (مثل سومالی لند) هم حرف خواهم زد :).

FacebookTwitterGoogle+Share

چگونه لایک های خودمان را در شبکه های اجتماعی بالا ببریم؟

خب، یک سوژه جالب پیدا کردم تا در موردش بنویسم «لایک»! لایک گرفتن در فیسبوغ و اینستاگرام (و شاید هم یوتوب) الان برای کسانی که از اینترنت همینش رو یاد گرفتن، از نون شب هم واجب تره، ولی افرادی هستند که میخوان بصورت حرفه ای در شبکه های اجتماعی فعالیت کنن، مثل دوستانی که برای شرکت، فروشگاه اینترنتی، وبلاگ شخصی و … شون پیج باز میکنن. توی این پست، دو روش منطقی لایک گرفتن رو میگم، البته در فیسبوغ، و در پست های بعدی در مورد اینستاگرام و یوتوب هم حرف میزنیم.

Social_network_film_posterروش اول : خرید لایک

اگر فکر میکنید لایک های «واقعی» که دوستاتون، یا کسایی که به موضوع کار پیج شما علاقمند هستند فقط در صورتی حاصل میشن که قبلش تعداد قابل توجهی لایک داشته باشید، بهتون توصیه میکنم که لایک خریداری کنید. چطوری؟ سایت هایی هستند که روبات های لایک کننده دارند یا به هر طریقی میتونن برای شما تعداد قابل توجهی لایک براتون جمع میکنن. این پیج ها تبلیغ نمی کنن، بلکه به سیستم این کار میکنن یعنی اونهاییشون که لایک «به ظاهر واقعی» میفروشن، یه تعداد زیاد اکانت فیک ساختن، و حالا با استفاده از اون اکانتهای فیک میان لایکتون میکنن (داخل پرانتز میگم ممکنه اصلا یک باند لایک کننده هم داشته باشند!). پس اگر اعتبار پیج رو به تعداد لایک هاش میدونید، وبسایتی مثل این کمک خوبی هست براتون و قیمتهاش هم منصفانه. (از شما چه پنهون، برای پیج ذهن زیبا این کار رو کردم :دی).

روش دوم : بازاریابی

این روش یک مقدار سخت تر هست، ولی از همون اول بسم الله شما لایک «واقعی» دریافت میکنید. چگونه باید این کار رو کرد؟ اول از همه روی هوم پیج خودتون، صفحه توییترتون و حتی اگر امکانش هست، اکانت اینستاگرامتون، شیرش کنید. اگر هم مثل دوست خوبمون علیرضا۲۴ ویدئو بلاگر هستید، توی ویدئو های یوتوبتون لینک بدید به پیجتون. خیلی خوب، یه راه بهتر هم میمونه، توی گروه هایی که عضو هستید، از ادمین هاش اجازه بگیرید و اگر اجازه دادن، پیجتون رو روی گروهشون شر کنید. و همچنین با پیج های دیگر ارتباط برقرار کنید و ازشون بخواید پیجتون رو استتوس کنن یا این که، برید تو کار تبلیغات پولی 😉 .

روش سوم (روش احمقانه ولی بعضی مواقع کارامد) : گدایی لایک

هیچی نمیگم، سوری لند بهتر از من توضیح داده!

امیدوارم با استفاده از این پست بتونید لایک های بیشتر بگیرید. امیدوارم روش سوم نباشه :)

FacebookTwitterGoogle+Share