شاید اکنون که این پست را می‌نویسم، کسی آنلاین نیست که بخواند. اما خب پاسخ سوال تاریخی «خواهیم دید چه می‌شود» را گرفتیم. دیدیم چه شد.

در حالی که دارم این پست را می‌نویسم، اهمیتی ندارد که چه برچسبی برایش بزنم یا در چه دسته‌بندی‌ای قرارش دهم. حتی برایم مهم نیست که بخش‌بندی‌اش کنم و مانند پست‌های دیگرم طوری بنویسم که موتورهای جستجو ببینند. حتی ادبی که همیشه رعایت می‌کردم هم قرار نیست رعایت کنم چرا که بخواهیم و نخواهیم، فیلترینگ به پایان رسیده و مردم یا کاملا دسترسی دارند یا مطلقا قطع هستند.

صادق هدایت زیبا می‌گوید. قسمتمان این بود یا نبود، دیگر اهمیت ندارد. سگ بریند به این قسمت و همه چیز. اما خب در شرایطی هستیم که ناامیدی به هرشکلی ممنوع است. بیش از هزینه معمول، پول بالای اینترنت می‌دهیم که چند صباحی بیشتر توییت بخوانیم. در خانه مانده‌ایم و انگار دوران کووید دارد تکرار می‌شود.

بهرحال این هم می‌گذرد، در پایان هم مجدد می‌گویم که «خواهیم دید چه می‌شود».