اصولا ما از اسکناس، غیر از خرج کردن استفاده های دیگری هم میبریم. مثلا به عنوان تبریک عید، مبلغی رو در نظر میگیریم و به دوستان و آشنایانمون میدیم، و این یک رسم دیرین و بسیار خوب هست. بعضی وقتها هم مثل آقا رسول، از پشت میله های زندان برای کسی که دوستش داریم نامه می نویسیم 🙂 .

اصلاح میکنم، رسول یونان یکی از شعرای ایرانی معاصر هست 🙂

متن نامه :

اینجا گوشه زندان به تو فکر میکنم
میدانی چقدر دوستت دارم؟
میدانستی من تنها کسی هستم
که از پشت میله های زندان
چیزی را بیش از آزادی دوست دارد؟…
«رسول یونان»
دوسِت دارم
بهار مبارک

اگر به پست های من دقت کنید، متوجه خواهید شد که عنوانها معمولا یک جنبه طنز گونه دارند ولی خود مطلب طنز نیست یا یک طنز بسیار ضعیفه. به عقیده من، عنوان طنز آمیز حتی برای یک مطلب کاملا جدی، میتونه جذابیتش رو چند برابر کنه. به این کار میگیم «تبلیغات». تبلیغ، هیچوقت بد نیست. اما باید جاش رو دونست. مثلا، بدترین نوع تبلیغ، Pop up هایی هستند که در یک سایت (مثلاً سایت دانلود موسیقی) با کلیک روی یک لینک، باز میشن و مزاحمت ایجاد میکنن.

تبلیغ، میتونه برای هرچیزی باشه. گونه ای خیلی خیلی خاص از تبلیغ هست، که رنگ و بوی سیاسی و اجتماعی به خودش میگیره، و بهش گفته میشه «پروپاگاندا». پروپاگاندا به هر شکل و هرچیزی میتونه باشه. مثلا، پروپاگاندای آلمان و آمریکا و … در جنگ دوم جهانی. آلمان، پروپاگانداهای نژاد پرستانه و ضد کمونیستی، آمریکا نمایش دادن آلمان و ژاپن و … در شکل موش و جانوران موذی و … . پروپاگاندا، نوعی درگیری لفظی هم هست، اما بیشتر جنبه دولتی و سیاسی داره تا جنبه اجتماعی.

پروپاگاندا به چه شکل هایی خودش رو نشون میده؟

خیلی ساده، چیزهایی که حتی فکرش هم سخته، چه برسه به عملش، میشن پروپاگاندا. مثلا، یکی از شبکه های تلویزیونی که مستندهای مختلف نشون میده، سریال نشون میده، برنامه های سرگرم کننده داره و … ، در زیرپوستش یک پروپاگاندا برای یک دولت خاص در جریانه. حالا از کجا میشه فهمید؟ از اونجا که این شبکه، تبلیغات بازرگانی پخش نمیکنه، یا اگر هم میکنه، شبکه های زیرگروه خودش رو تبلیغ میکنه یا حتی محصولاتی که خودشون تولید میکنن رو تبلیغ میکنه. چرا؟ چون که پول هنگفت و قلمبه، از پیش پرداخت شده و شبکه اصولا نیازی بهش نداره. این یک پروپاگاندای غیرمستقیم هست.

خب، پس مستقیم چی میشه؟ مستقیم میشه مثل «پوسترهای یهود ستیزانه آلمان نازی» یا «عموسام شما را میخواهد» که رسما و مستقیما توسط دولت خاصی ارائه میشه. مثل :

که در این پروپاگاندا، ایالت آلاسکا، یک تله مرگبار برای ژاپن ترسیم شده و ژاپن رو تنها به شکل یک موش به تصویر کشیده.

این هم مطلبی که قولش رو در شبکات اجتماعی داده بودم، در مورد پروپاگاندا!

موفق باشید!

فکر کنم اکثر خواننده های وبلاگ من، حداقل کسانی که از طریق فرومهای اوبونتو و … با وبلاگ من آشنا شدند، لینوس تروالدز رو بشناسند، کسی که دوست داشت سیستم عامل خودش رو بنویسه و این کار رو هم کرد و نام سیستم عاملش شد لینوکس، و این لینوکس الان یکی از ایمن ترین و پر کاربر ترین سیستم عاملهای جهان هست که در قالب «توزیع ها» خود نمایی میکنه! توزیع هایی مثل دبیان، آندروید، اوبونتو، ردهت انترپرایز و …! کلی تفاوت بصری، اما یکسان در هسته!

جادی رو هم اکثرا میشناسید، وبلاگ نویسی که نثر قشنگی داره و البته یک صدای گرم، پادکست «رادیوگیک» رو میخونه و من هم معمولا وبلاگش رو دنبال میکنم :).

کتاب Just For Fun (فقط برای تفریح) یک اتوبیوگرافی (خودزندگی نامه یا حسب حال نامه) به قلم شخص لینوس هست، و توسط جادی ترجمه شده. زمانی که جادی نتونسته از طریق قانونیش، کتاب رو منتشر کنه، تصمیم گرفته تا اون رو آنلاین منتشر کنه :

من سال ها پیش کتاب Just For Fun که مربوط به زندگی لینوس توروالدز و نوشته شدن لینوکس است رو ترجمه کردم ولی ارشاد بهش مجوز چاپ نداد. حالا تصمیم گرفتم آنلاین برای بقیه بذارمش و اینجا آپلودش کردم: www.LinuxStory.ir . خوشحالم می شم بخونین و به دیگران معرفی کنین چون به نظرم نشون دهنده بخشی از فرهنگی است که لینوکس زاده اونه.

منبع هم حرف جادی در فروم اوبونتو هست.

خوندن این کتاب آسونه! تنها نیاز دارید تا به اینترنت دسترسی داشته باشید و بتونید اسکرول کنید! یا یک نرم افزار PDF خوان داشته باشید!

این هم لینک داستان لینوکس!